((کلبه ی عشق))

ببخش که تنها کاري که ميتونم بکنم همين کاره

چه لطيف است حس آغازي دوباره،
وچه زيباست رسيدن  دوباره به روز  زيباي آغاز تنفس....
و چه اندازه عجيب است، روز ابتداي بودن!
و چه اندازه شيرين است امروز....
روز ميلاد...
روز تو!
روزي که تو آغاز شدي!
تولدت مبارک

                             نامه دوست پسري سنگدل به دوست دخترش

- محبت شديدي که صادقانه به تو ابراز ميکردم




-دروغ و بي اساس بود و در حقيقت نفرت من نسبت به تو



- - روز به روز بيشتر مي شود و هر چه بيشتر تو را مي شناسم



- به پستي و دورويي تو بيشتر پي ميبرم و



-اين احساس در قلب من قوت ميگيرد که بالاخره روزي باید


- از هم جدا شويم و ديگر من به هيچ وجه مايل نيستم که


- شريک زندگي تو باشم و اگرچه عمر دوستي ما همچون عمر گلهاي بهار کوتاه بود اما

- توانستم به طبيعت پست و فرومايه تو پي ببرم و


- بسياري از صفات ناشناخته تو بر من روشن شد و من مطمئنم


- اين خودخواهي ، حسادت و تنگ نظري تو را هيچ کس نميتواند تحمل کند و با اين وضع


- اگر ازدواج ما سر بگيرد ، تمام عمر را


- به پشيماني و ندامت خواهيم گذراند . بنابراين با جدايي ازهم


-خوشبخت خواهيم بود و اين را هم بدان که

- از زدن اين حرفها اصلا عذاب وجدان ندارم و باز هم مطمئن باش


- اين مطالب را از روي عمق احساسم مينويسم و چقدر برايم ناراحت کننده است اگر


- باز بخواهي در صدد دوستي با من برآيي . بنابراين از تو ميخواهم که


- جواب مرا ندهي . چون حرفهاي تو تمامش


- دروغ و تظاهر است و به هيچ وجه نميتوان گفت که داراي کمترين


- عواطف ، احساسات و حرارت است و به همين سبب تصميم گرفتم براي همیشه

- تو و يادگار تلخ عشقت را فراموش کنم و نمتوانم قانع شوم که



- تو را دوست داشته باشم و شريک زندگي تو باشم

و در آخر اگر مي خواهي ميزان علاقه مرا به خودت بفهمي از مطالب بالا فقط متن هاي قرمز را بخون !!!

وقتی دستهامو به سوی اسمون بردم بالا

وقتی تو تنهایی هام گفتم خدا خدا خدا

وقتی که کسی نبود اشکهامو مرهم بزاره

دست مهربونی که بگه خدا دوستت داره

یک امید نیمه جون توی دلم جوونه داشت

توی تاریکی شب دل منو تنها نگذاشت

یک امید نیمه جون بهم میگفت اهای گلم

وقتی من بودم وتنهایی واسمون شب

تو ی اسمونی که پراز ستاره لب به لب

حتی سهم من نبود یک تک ستاره غریب

من میموندم ودلم مثل همیشه بی نصیب

کسی امد ومنو کنار اسمون نشوند

نه که پشت پنجره منو تو کهکشون کشوند

گفت ببین نگو که من ستاره ندارم

همه ستاره هارا پیش چشمهات میگذارم

بگو واسه چی میخواهی ستاره چین بشی برام

من تورا مرسونم به اوج اوج خنده هام

کسی بود که اسمون حسودی میکرد به نگاهش

اونکه هرچی کفتره پر میکشید سمت صداش

کسی بود که بهتره نگم حسود قافیه

من میترسم بنویسم بگی بسه،کافیه!

کسی بود ،بین من وخدا بمونه تا ابد

ماه مبارک آمد، اي دوستان بشارت

کز سوي دوست ما را هر دم رسد اشارت

آمد نويد رحمت، اي دل ز خواب برخيز

باشد که باقي عمر، جبران شود خسارت

به عاصيان وعده ي رحمت رسيد

ماهي سرشار از برکت و رحمت و عبادت هاي پذيرفته شده

برايتان آرزومندم

شيشه اي مي شکند ...

يک نفر مي پرسد...

چرا شيشه شکست؟

مادري مي گويد...

شايد اين رفع بلاست

يک نفر زمزمه کرد...

باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد،

شيشه ي پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم

مثل آن شيشه ي مغرورشکست،

عابري خنده کنان مي آمد...

تکه اي از آن را بر مي داشت...

مرحمي بر دل تنگم مي شد...

اما امشب ديدم...

هيچ کس هيچ نگفت،

قصه ام را نشنيد...

از خودم مي پرسم

آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟؟؟

وقتي کبوتري شروع به معاشرت با کلاغها مي کند پرهايش سفيد مي ماند، ولي قلبش سياه ميشود. دوست داشتن کسي که لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است

دل هاي بزرگ و احساس هاي بلند، عشق هاي زيبا و پرشکوه مي آفرينند

اما چه رنجي است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن و چه بدبختي آزاردهنده اي است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است

اکنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم که با هر نفس گامي به تو نزديک تر ميشوم . اين زندگي من است

وقتي خواستم زندگي کنم، راهم را بستند.وقتي خواستم ستايش کنم، گفتند خرافات است.وقتي خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتي خواستم گريستن، گفتند دروغ است.وقتي خواستم خنديدن، گفتند ديوانه است.دنيا را نگه داريد، ميخواهم پياده شوم

اگر قادر نيستي خود را بالا ببري همانند سيب باش تا با افتادنت انديشه‌اي را بالا ببري



ترا مي خواهم و دانم كه هرگز
به كام دل در آغوشت نگيرم
توئي آن آسمان صاف و روشن
من اين كنج قفس، مرغي اسيرم
ز پشت ميله هاي سرد و تيره
نگاه حسرتم حيران برويت
در اين فكرم كه دستي پيش آيد
و من ناگه گشايم پر بسويت
در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
از اين زندان خامش پر بگيرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
كنارت زندگي از سر بگيرم
در اين فكرم من و دانم كه هرگز
مرا ياراي رفتن زين قفس نيست
اگر هم مرد زندانبان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نيست
ز پشت ميله ها، هر صبح روشن
نگاه كودكي خندد برويم
چو من سر مي كنم آواز شادي
لبش با بوسه مي آيد بسويم
اگر اي آسمان خواهم كه يكروز
از اين زندان خامش پر بگيرم
به چشم كودك گريان چه گويم
ز من بگذر، كه من مرغي اسيرم
من آن شمعم كه با سوز دل خويش
فروزان مي كنم ويرانه اي را
اگر خواهم كه خاموشي گزينم
پريشان مي كنم كاشانه اي را